بازگشت به صفحه نخست

غواصی، تجربه دنیایی متفاوت

در اینجا می خواهم کمی در مورد یکی از فعالیت های مفرح آبی توضیح مختصری بدهم.
از سن خیلی کم عاشق شنا و آب بودم اما و همیشه دریاهای آزاد و زندگی زیر آن کشش عجیبی برایم داشت. شاید مهمترین جذابیت این فعالیت برای من اسرار آمیز و ناشناخته بودن دنیای زیر آب بود. بنابراین یکی از جذابترین کارهایی که همیشه در ذهن داشتم غواصی بود.

قدیمی ترین مورد ثبت شده غواصی در تاریخ بشریت به نوعی به ایرانیان ربط داشته دارد. بر اساس نوشته های هرودوت، تاریخ نگار یونانی، در قرن چنجم قبل از میلاد مسیح، غواصی به نام Syllis برای خشایارشاه، پادشاه ایرانی غواصی می کرده تا گنجینه های غرق شده زیر آب را برای او بیابد.
امروزه غواصی پیشرفت زیادی کرده است و امکانات و تجهیزات غواصی همگام با پیشرفت تکنولوژی و نیز افزایش شناخت از فیزیولوژی بدن انسان، امکان رسیدن به اعماق پایین تر را برای ما فراهم کرده است.

شما به دو صورت می توانید اقدام به غواصی کنید:
اول اینکه در یکی از دوره های آموزشی غواصی از قبیل CMAS یا PADI که در سواحل جنوبی ایران نظیر قشم، کیش و غیره برگزار می شود شرکت کنید و پس از گذراندن دوره مدرک مزبور را دریافت کنید.
حالت دیگر این است که بصورت تفریحی اقدام به غواصی کنید که در این صورت یک آموزش مقدماتی در محل دایو (غوص) توسط مربی که همراه شما خواهد بود به شما داده خواهد شد و سپس یک یا دو دایو تا حداکثر عمق ۸ متر انجام می دهید. البته مربیان مجاز هستند آماتورها را تا عمق ۱۲ متری هم را پایین ببرند اما عموما این کار را نمی کنند.

وسایل و تجهیزات غواصی عبارتند از:

۱- فین یا باله غواصی

۲- ماسک غواسی

۳- وت سوت یا لباس غواصی

۴- BCD  یا جلیقه شناوری

۵- کپسول و رگولاتور

اکنون تجربه ام را از یک دایو تفریحی در مجمع الجزایر مالدیو شرح میدهم.

ساعت ۱۴:۰۰ با قایق به سمت جزیره شنی کوچکی که کلاً ۵۰ متر طول داشت و به سکسی آیلند معروف بود راه افتادیم. آموزش تئوری در طول مسیر انجام شد. توضیحات اولیه بسیار ساده و خارج از هرگونه پیچیدگی بود، مانند علایم دست برای ارتباط با مربی و نکاتی در مورد نفس گیری و لباس و کپسول غواصی.
به مربی گفتم که می خواهم آخرین نفر باشم. فرصتی لازم داشتم تا موقعیت مکانی را بررسی کنم و بهترین مربی از بین ۴ مربی ای که همراه ما بودند را انتخاب کنم.
مربی من، مارک یک جوان فرانسوی با اندام ورزیده و بسیار با تجربه بود.
از آنجا که آشنایی خوبی با شنا و نفس گیری داشتم کل مراحل آموزش عملی غواصی در عمق کم، بیش از ۳ دقیقه زمان نگرفت و سریعاً ورود به عمق آغاز شد.
چیزی که از بخش آموزش غواصی به ذهنم میرسید این بود که باید هماهنگی و تمرکز زیادی بر نحوه دم و بازدم خود داشت و هرچه اصولی تر تنفس کنید و کمتر استرس داشته باشید کمتر اکسیژن مصرف میکنید و در نتیجه دیرتر کپسول شما تمام می شود.
کسانی که تجربه اسنورکینگ داشته باشند سریعتر میتوانند با تنفس از طریق رگولاتور (وسیله ای که داخل دهان قرار میگیرد و هوای کپسول را به داخل دهان میرساند)  کنار بیایند.
نکته بعدی فشار آب است. آب از هوا چگال تر است و هرچه بیشتر فرو میرویم بیشتر به بدن ما فشار وارد میشود به طوری که به ازای هر ۱۰ متر پایین رفتن، یک اتمسفر نیرو به بدن وارد میشود. گوش ها اولین اعضاء بدن هستند که فشار آب را به ما اعلام میکنند که البته با اکولایز کردن (گرفتن بینی و دمیدن در بینی) به ازای هر یک متر فرو رفتن این مشکل حل می شود.
اما زمانی که فرو میرویم، نور به طور محسوسی کاهش پیدا میکند. ترس از تاریکی که یک فوبیای متداول در بسیاری از انسانهاست کم کم آدم را فرا می گیرد و اگر اشتیاق کشف ناشناخته ها در شما نیز مانند من زیاد باشد به راحتی با ترس کنار خواهید آمد. همچنین بهتر است همه فیلم های ترسناک دنیای زیر آب مانند فیلم آرواره ها را کنار بگذارید چون این فیلم ها تخیل محض هستند.
با ورود به قسمت عمیق ناگهان وسعت دنیای شما افزایش چشمگیری پیدا می کند. با دنیای جدیدی روبرو می شوید که قبلاً فقط در فیلم های مستند دیده بودید. تنوع شگرفی از رنگ ها و شکل ها و اندازه ها و طرح ها.
گاهی چنان محو زیبایی این دنیای جدید می شوید که فراموش میکنید نگاهی به عقربه فشار هوای کپسول خود بیاندازید و مربی ای که با شماست اگر نباشد، به واسطه کبود اکسیژن و افزایش دی اکسید کربن خون، کم کم با کاهش هوشیاری مواجه شده و دنیای خشکی را برای همیشه فراموش خواهید کرد.
در طول نیم ساعتی که غواصی کردیم، برخلاف اصرار من اجازه فرو رفتن به عمق بیش از هفت متر به من داده نشد و با وجودی که هنوز فشار هوای کپسول برای یک ربع غواصی دیگر کفایت می کرد به بالا هدایت شدم.
به سطح آمدیم و چنان شوق وجودم را فرا گرفته بود که تا دقایقی متوجه سر درد ناشی از صعود سریع به سطح آب نبودم اما تا نیم ساعتی سرگیجه و سردرد، لذت ناشی از اولین تجربه غواصی ام را همراهی میکرد.
انعام خوبی به مربیان دادیم با وجودی که آنها صرفا به وظیفه خود عمل کرده بودند.
پس از رسیدن به ساحل اولین کاری که کردم خارج کردن عکسهایی بود که زیرآب گرفته بودم اما خروجی تصاویر اصلاً راضی کننده نبود. هیجان بیش از حد تاثیر منفی خود را بر عکس ها گذاشته بود.

آذرماه ۱۳۹۳

ارسال نظر

 
نام:
ایمیل (نمایش داده نخواهد شد):
وب سایت:


برای جلوگیری از فرستادن هرزنامه،‌کاراکتر های تصویر را در زیر وارد نمایید در صورت ناخوانا بودن اینجا را کلیک کنید
Click to hear an audio file of the anti-spam word